Damar Yazılar

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı, ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Ey sevgili; heyben acıyla dolar da nefes alamazsan gel. Huzur bulacağın kıyılarım senindir. Umutların solar kurur da su bulamazsan beraber sulayalım, gözyaşlarım senindir. Kanadın kırılır da maviye uçamazsan, ne güne duruyor al, kanatlarım senindir. Çaresiz çilelere bir umut bulamazsan, kendime ettiğim dualarım senindir.

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Ey gönüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Dalında son bir yaprak olmaktır yaşamak ve asi rüzgâra direnmektir. Fırtına koparken bile ağız dolusu gülebilmektir her şeye inat.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Şimdi vur kendini. Unutulmuş bir şiirin son dizelerinde sonra yarım kalan bir şarkı ısmarla kendine. Bu kentte böyle ölünür.

Kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı.

Biliyor musun şarkılara neden parça deniyor. İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik bir yanını tamamlıyor.

Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç. Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim, hasretim, bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim, öfkem, kinim, sevincim, umudum, düşüm, rüyam, hayalim ama en çok ağlatan, en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Sen benim en güzel hislerimsin.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Neyin var? “Sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Mevla’m görelim neyler. Neylerse güzel eyler.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez…

Sonra geldin güldün papatya tarlası oldu çorak topraklar.

Güzel bir gülü güzel bir geceyi güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle geceyi gizemiyle dostu tüm derdiyle sevebilmektir.

Oksijeni bilmem ama kokun şart.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu, “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın.

Giderken Allah’a emanet ol dedi! Güldüm, zaten başka kimim var ki?

Elimdeki resmin yerine kendin olsaydın. Olsaydın da benim yine derdim olsaydın.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin…

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Tanıdığımıza pişman olduklarımız çoğaldıkça, yeni tanışacaklarımızdan korkar olduk!

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en sevdiklerimiz oluşu ne garip değil mi?

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım.

Gerçek şu ki; hayallerimizde ki insanların hayallerinde ki insanlar değiliz!

Bazen diyorum ki; ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum; söyleyince ne olacak, sus bitsin!

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Gözlerimin rengi standart ama bakışlarım adamına göre değişir.

Vedalar gözüyle sevenler içindir çünkü gönülden sevenler ayrılmaz. Mevlâna

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Sen beni okeydeki ortağın mı zannettin sevgili? “BİT” dediğinde biteyim, “DÖN” dediğinde döneyim!

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Seni içimde yaşatmak için neleri öldürdüm bir bilsen.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin. Oscar Wilde

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için el uzatandır. Unutma.

Sen kokuyor yokluğunda içtiğim sigaralar.

Ben düşüncelerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Kolumuzu ısırarak yapardık saatleri; sanki o kadarcıkken zamanın canımızı yakacağını anlarmış gibi.

Bir kadın söyleyecek çok şeyi olduğu halde susuyorsa suskunluğu bazen sağır edici olabilir.