Beni Üzenlere Sözler

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.