Çarpıcı Sözler

Yastığımla uykumu baş başa bıraktım, sırf seninle yalnız kalabilmek için! Bu da yetmedi kendimi de bir kenara bıraktım şimdi burada yalnız sen varsın!

Ölsen bile benden kurtulamazsın. Kefen olur bedenini sararım. Yağmur olur üzerine yağarım. Çiçek olur mezarında açarım. Ölsen bile benden kurtulamazsın.

Oyuncakları bırakıp yüreklerle oynayalı oyunların adı aşk kaldı! Bense çocuk.

Ne senden vazgeçerim, ne düşlerimden, nede gözlerimi kaparım hayalinle yaşarken, inan hayatı seni bana verdiği için, seni ise hayatıma anlam verdiğin için seviyorum!

Ben gülüşüne öldüm, o ölüşüme güldü. Farklıydık işte. Özdemir Asaf

Kız dediğin İstanbul gibi olmalı. Fethi zor, fatihi bir tane olmalı.

Bütün bunları öğrendim ve artık geri dönüşü yok. Cahillik bir zamanlar sonsuz mutluluktu.

Asla sevme, seversen ihanet etme; ihanet edeni de asla affetme!

Çok zor, yürek yanarken nasip deyip susmak…

Hissedince sana vurulduğumu baharda kuş olup uçasım gelir, bakınca o güzel gözlerine hasreti bir anda silisim gelir ama ne çare bir tanem ne çare ne kuş olup uçabilirim nede hasreti silebilirim ama inan bana bir tanem inan seni bir ömür boyu sevebilirim.

Sen seni özleyenin özleminden habersiz özlemle özlenmektesin.

Seni ne kadar sevdiğimi bir bilsen sende uzayı gören insanlardan biri olurdun.

Sen likör gibi tatlı, tekila gibi çarpıcı, viski gibi asil, konyak gibi sıcak, şampanya gibi özel, şarap gibi tutkulu, malibu gibi egzotik, kokteyl gibi muhteşemsin.

Galiba yoruldum. Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar… Kendimi her kaybettiğimde, seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.

Kadın ne kadar severse sevsin, yokluğuna alıştığı erkeği bir daha istemez.

Sana olan aşkım sağır bir ressamın kristal bir yüzeye düşen gül yaprağının çıkardığı sesi çizdiği zaman bitecek.

Eğer beni bu sokakta, bu mahallede, bu şehirde bulamazsan sevgilim bil ki ben, gözlerinin daldığı yerdeyim.

Damdan düşer gibi hayatıma girdin, beni deli divane ettin, suçum neydi ki, beni kendine bu kadar aşık ettin.

Hiç beklemediğin şeyleri, hiç beklemediğin insanlar yapar.

Birini geçekten sevmek onun mutluluğuyla mutlu olmak demektir.

Ve biliyorum ki; sen de bir gün bana dua edeceksin. Ve o gün adım şehrin bütün minarelerinde söylenecek.

Yalanlarla bir yere gidebilirsin, fakat asla geri dönemezsin.

Neden mi yalnızım? Çünkü seni yaşadıkça herkesi öldürdüm.

Bir insanın idealleri olmalı sonsuzluk gibi, bir insanın özlemi olmalı özlemle açan çiçekler gibi, bir insanın bir tanesi olmalı oda senin gibi.

Kokusuna âşık olduğun birinden nefret edemezsin.

Gece olup güzel gözlerin yenik düştüğünde uykusuzluğa seni gökyüzünden alıp düşlerime emanet ediyorum. Gözlerimden uzaksın belki ama daime yüreğimdesin unutma.

Sen var ya sen, özlemlerin içinde en çok özlenensin!

Aşk bir göldür, üstünde kazlar yüzer.

İnsanlar hep birilerinin peşinden koşarlar, ama dönüp de kendi peşlerinden koşanlara hiç bakmazlar.

Gitmek mümkün olsa gitsem uzaklara, sevmesem seni yaksam yüreğimi, savursam küllerimi dağlara denizlere, yeşerirdi küllerim sana olan sevgimle.

Ben söylediklerimden sorumluyum anladıklarınızdan değil.

Elimde denizde bulduğum bir midye var denizden o kadar uzak ki tıpkı seninle benim gibi. Ama arada tek fark var o denize sen bana aitsin.

Biz gevşeklere değer vermedik, değer verdiğimiz insanlar gevşedi.

Kalbimde 3 çiçek yetiştirdim. Sevmek, sevilmek ve beklemek… Sen bunlardan ikisini kopardın. Bana sadece biri kaldı beklemek, beklemek, beklemek.

Aşkımız şekerden, sevgimiz tuzdan, evimiz ateşten. Bir gün ne oldu biliyor musun? Yağmur yağdı.

Gönlüme taht kurdun, gönlümün sultanı oldun, gece gökyüzünde parlayan yıldızım, sabah ise ruhuma doğan güneşim oldun.

Diyorsun bana yarensiz yaşa. Yaşar mı bu beden ruhu olmasa.

Sevmek suçsa suç işledim, ölmek buysa ölümü seçtim.

Cama vuran her damlada bir tek sen varsın ne istiyorum biliyor musun her gün yağmur yağsın!

Her gün sevda çekip de, gülünmüyor değil mi, Bir güzelden başkası, sevilmiyor değil mi, seni asla unutamam, sensiz olamam diyordun, hani bensiz olurdun, olunmuyor değil mi?

Sende, ben, imkânsızlığı seviyorum, umutsuzluğu değil. Nazım Hikmet Ran