En Son Damar Sözler

Bir yudum almaz mısın kahvenden? Yoksa korktun mu beni 40 yıl sevmekten. Cemal Süreyya

Üzüleceğinizi bile bile üstünüze gelenleri affetmeyin. Bilerek kendinden güçsüzü ezenler, ezilmeyi hak ederler.

Benim sana koşmaktan dizlerim kan revan içinde. Sen çakıl taşını bahane ediyorsun.

Nefes alan her insan, yaşamıyor doktor.

Çok güzel gülen insanlar var; içleri paramparça!

Biz ne günler gördük reis ne kavgalar verdik reis, gelen vurdu yıkılmadık, bu da geçer değil koca reis.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Bazen sessizlik son sözü söylemekten daha etkilidir.

Ah kalbim, sevgiyle büyüdün, acı ile olgunlaş.

İnsanlar seninle konuşmayı bıraktığında, arkandan konuşmaya başlarlar.

Hayatı yaşayamam diye korkacağına, hayat akıp giderken sızıntı yapan yeri bul ve durdur zamanı. İçinde bulunduğun anı yaşamayacaksan, ne anlamı kalır ki nefes almanın.

Dışarıdan bakıldığında hiçbir şeyi umursamayan biri olarak gözükebilirim. Ama içimde kaç farklı dünyanın yıkıldığını siz bilemezsiniz.

Kıyısında zaman geçirdiğimiz denizlerde boğulduk.

Oyun bitti perde kapandı gerçek hayata hoş geldin.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Biz o ihtimallerin üstünde çok sigara söndürdük.

Ben düşüncülerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Umudun rengi siyah olunca, kör olmamak elde değil.

Daha iyi olanı değil! Sana kendini iyi hissettiren birini seçmelisin.

Sinir uçlarımı yok ettin sevgili. Artık çok istesem de seni sevmeyi, başaramıyorum.

Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.

Ağaçtan meyve bekliyorsan dalını, insandan sevgi bekliyorsan güvenini kırma.

Bir gün aynı demlikten çay içersek anlatırım sana. Gökyüzü neden mavidir?

Varsın olmasın hayatta her istediğimiz, biz olana “Elhamdülillah”, olmayana da “Eyvallah” demesini biliriz.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Beni en çok terk edilmek olgunlaştırdı. Şimdi öyle bir nasır kapladı ki kalbim, insanların hepsi terk etse bana mısın demez artık.

İstersem çare, istemezsem bahane bulurum. Sen rahat ol!

Yıkılan sadece hayallerim, kişiliğim ve karakterim değil.

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Çıkartın sigaraları, bu gece hayal kuracağız!

Yüreğimizde ölen insanların, dilimizde duası olmaz bizim!

İlk defa yıkılmadık ki bu yalancı dünyada. Elbet yine kalkarız.

Kalp durduğu zaman değil, unutulduğu zaman ölür.

Beni yokluğunla savaştırma! Kaybederim!

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Canı yanmış insanlar tehlikelidir. Nasıl savaşacaklarını öğrenmişlerdir.

Ve sonra anlıyorsun. Hiç kimsenin hiçbir şeye değmediğini.

Senin de sevgin yalan, yalan dünya gibi sende yalansın.

Seni gerçekten seven bir yolunu bulur ve sana kalır. Kendinden bile gider ama sana hep gelir.

Çektiğini acı sanıyorsan, bir de anasız babasız büyümeye çalışan çocuklara bak. Allaha nankörlük etme, bu haline şükret evlat.

Bazen doğru olanı yapmak için, en çok istediklerimizden vazgeçmemiz gerekir. Hayallerimizden bile.

Bütün gün yine seni özlemekle geçti. Sevip sarılmamakla, mesafelere kızıp dokunmamakla.

Ne yaptıysam seni unutamadım.

Ayakta kalmasını bilen insanlar için, kaybetmek büyük bir mesele değildir.

Ben acının kirpiğinden öpmüşüm, huzur bana göz kırpmaz.

Erkek adamda herkes gibi hata yapar ancak asla ama asla yamuk yapmaz.

Bazı kadınlar doğuştan başroldür bayım. Ondandır, figüran olmayışları, kısa metrajlı uyduruk sevdalarınıza.

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin.

Zamanı öldürmekten söz ederiz ama bizi öldüren zamandır.

Beni aşka öyle aç bıraktın ki, yokluğunda kendi duygularımı katık yapıp yedim. Şimdi bir garibim sevdanın yolunda, durağım belli değil, gideceğim yer belli değil.

Kahpeliğin okulu yok ama mezunu çok.