Erdem Bayazıt Sözleri

Yaslan göğsüme sevdiğim. Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir. Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir. Toprak gibidir.

Unutma diyorum ama sen anla, anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.

Kader izin vermediyse doğru kişi değildir belki de.

Yalnız imkânsızlığı mı anlatır bir bulut. Yağmaya hazır bekliyorsa gökyüzünde.

Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.

Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark etmediler.

Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar, bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar.

Aşksız şehirler ölüdürler.

Dağıttıkça çoğalır bizim zenginliğimiz. Aşkın bir adı da berekettir!

Ölümle tanıştıktan sonra anladım. Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın…

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında…

Bilincindeyim doğan ayın, eriyen karın, akan suyun ve usul usul tükenen zamanın.

Sensizlik bir kuyu imiş onu aşamamışım.

İçimde kaynayan bir mahşer var.

Kelimeler ki tank gibi geçer adamın yüreğinden. Harfler harp düzeni almıştır mısralarında.

Duy beni ve dinle, denizler boğuşuyor içimde.

Bir şarkı gibisin dünya! Çoğu zaman hüzün makamında… Coşkulu bazen de. Kimi zaman bir öğle vakti gibi sıkıntılı ve sabit…

Benim de payıma düştü. Biraz mavi biraz ümit.

Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar. Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar. Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar.

Şiir diye bir ömür tüketerek yazdıklarım iki saatte okunuyor.

Hayatı yorumlamak değil yaptığımız Sürekli bir hüzün yağmurunda ıslanmak belki!

Dünyanın en uzun hüznü yağıyor. Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne.

Müslüman yürekler bilirim daha. Kızdı mı cehennem kesilir sevdi mi cennet.

Ölüm ne uzak ne yakın bize ölüm. Ölümsüzlüğü tattık ne yapsın bize ölüm.

İnanca sahip olmak, insan olmanın şartı.

Hadi tut ellerimden, gök gibi, ölü gibi, yalnızım.

Birbirine kırgın duvarlar, insanlar ve gölgeler. Şimdi ne yazsam da geçse kalbimin küsü?

Dervişim dünyaları taşırım cebimde hayat bir elimde; ölüm diğerinde

Alınlar görmüşüm ki vatanımın coğrafyasıdır, Her kırışığı sorulacak bir hesabı, Her çizgisi tarihten bir yaprağı anlatır.

Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda. Herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum.

Ya bütün şairler ‘seni’ sevmiş, ya da ben her mısrada ‘seni’ buluyorum.

Aşkın bir adı da, yorulmamaktır.

Boğuk bir bakışın oluyor senin. Bir girdap derinliğinde kayboluyor gibiyim. Yok gibi yaşamak bu kalkıp kurtulmak gibi kalabalıktan. Durma bana türkü söyle Anadolu olsun.

Durmadan akıyor kalbim ayaklarına. Bana karanlık bakma.

Susmanın kalesine sığınıyorum. Önümde karanlıktan duvarlar, sırtımda insan yüklü bir gök var.