Efkarlı Mesajlar

Bu işler böyledir azizim. Menfaati bitenin muhabbeti de biter.

İnsanlık öldüğü zaman çakallara gün doğar.

Oysa ben; ”Ondan sana hayır gelmez” diyenlere inat sevmişim seni.

Sen; aklım ve kalbim arasında kalan, en güzel çaresizliğimsin.

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.

Paranla şeref kazanma, şerefinle para kazan ki; paran bittiğinde, şerefin de bitmesin.

Sınanmadığınız bir acı üzerine konuşmak her zaman kolaydır.

Anlatamıyorum ki ben derdimi, gözlerine bakıp konuşamıyorum ki.

Hâkim bile sordu. Bu gülüşü neye borçlusun diye? Bende bir daha güldüm. Hayata dedim hayata!

Mezarlıktan farkım yok doktor, içimde ölen ölene.

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Gülerseniz, dünya da güler. Ağlarsanız, yalnız ağlarsınız.

Ucuz insanların üzerine kurulan hayaller, size pahalıya patlar.

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor. Kolay yaşanmıyor oysa.

Suya yazıyorum artık yüreğimdekileri. Ne taşıyor ne de haddini aşıyor.

Mendil satan çocuğun burnunu koluyla silmesi kadar acımasız bu hayat.

Yarı yolda bırakmışım. Nankör olma yarı yola kadar getiren benim.

İyi birine benziyor, düşüncesi değil miydi hepimizi yakan?

Elbet yaptığım her işin sebebi var kısmen doğru cismen yanlış pozisyondasın ismen hafızamda fakat listemde en son sıradasın.

Sen ağaç baltaya ne demiş bilir misin kardeş? Ben senin beni kestiğine değil, sapının benden olduğuna üzülüyorum!

Bu dünyada insanı iki şey yıkar yeğen! Dostundan gelen ihanet. Düşmanından gelen merhamet.

O nasıl? Diye soruyorlar. Öldü galiba diyorum, çünkü ömrü yettiği kadar yanımda olacaktı.

Yavaş yürüyor olabilirim ama hiç bir zaman geriye doğru yürümedim kardeş!

Gözlerim bir kuyu, dilim kördüğüm, bir görünmez alem olsa gördüğüm.

Birileri sana “Yalnız değilsin; biz varız” demeye başlamışsa, gerçek yalnızlığın başlamış demektir.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Birine verecek sevgin yoksa ona ümit dolu gözlerle bakma!

Bana bir ben lazım, bir de beni anlayan. Beni bir ben anlarım, bir de beni yaradan.

Denizi mavi gösteren gökyüzüdür ya hani beni de mutlu gösteren sendin.

Affedemeyeceğim insanlar var bundan sonra! Ne olursa olsun görmek istemediklerim hayatımda! Ve baş başa kalması gerekenler; unutamadığım hatalarıyla! Affetmek erdemse de önemli değil bundan sonra! Bir erdem de eksik oluversin hayatımda.

Ve sen yıllardır içinde yaşadığın yürekten, valizler dolusu anılarla kendi yalnızlığına taşınırsın.

Mutluluğun resmini çizemem ama acının heykelini bile dikerim.

Geceleyin bir ses böler uykumu, İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin? Arıyorum yıllar var ki ben onu, aşığıyım beni çağıran bu sesin.

Duygularım darmadağın anlayamazsın bendeki kalp sende olsa taşıyamazsın.

Seni kaybettim galiba İki taşın arasında kaldım. Bu, benim hatam değildi, seni ben çok geç tanıdım.

Sakın vazgeçme! Eğer sen vazgeçersen, hak etmeyen biri kazanacak.

Sanki tüm hayatım boyunca yanlış melodiyle dans etmiş gibiyim.

Tamam sevdik acı çektik ağladık bitti. Nokta koymayı bileceksin.

Uyumak iyiydi çünkü bir nevi ölüm gibiydi uyku. Dünyayla irtibatı kesmekti, unutmaktı, rüyalara sığınmaktı.

Bazen gözlerden yaş akmaz, kalp ağlar sessizce.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.