Melankolik Sözler

Hüzünler buldum kendimi, sensizliğin içinde tarumar oldum gezerim sokaklarda serseri, beni bıraktın ya hüzünlerimin sözleri sana be güzelim.

Eğer sen gidersen, içimdeki kâinat çöker.

Bana bir hırsız lazım, tüm dertlerimi çalacak.

Deniz değil ki yüreğim dalgalanıp öfkesini kıyılara vursun.

Ama insanın kendi vicdanı sözden daha ağırdır.

Uykusuz gecelerimde gözyaşlarımla yazdım adını kalbime güneşsiz günlerimde kanımla suladım resimlerimizi yeniden gelirsin diye!

Beklemek yormaz da insanı; beklediğini başkasıyla görmek bitirir adamı.

Susmayı öğrendim. Çok konuşup pişman olamamak için.

Ne güneşi istiyorum karanlığıma ne de yıldızları istiyorum gece yarılarında. Çok değil, bir tek seni istiyorum yalnızlığıma.

Bazen bu yüreğe bu kadar acı fazla deriz kendi kendimize. Ama hata bizde; küçücük yürekle kocaman sevmişiz, ne haddimize.

Mutludur o. Mutlu olmasa duramazdı, gelirdi.

Öyle yoruluyorum ki bazen hayattan. Kapayınca gözlerimi, bir daha açasım gelmiyor inan.

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın, çalıştığınız yerden sormuyorlar.

Ve benim, birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi.

Vücudumun %70’i su falan değil; bildiğin sıkıntı.

Bir gözyaşı düşer toprağa. Toprak anlar da insanı, insan anlamaz insanı.

Sana aç ne vakitler geçirdim. Etsem gönül sofrandan bir iftar…

Ruh dünyamda kavimler göçü var, bu aralar.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Seni aklıma getirecek birçok şarkı varken, yanıma getirecek hiçbir şey yok.

Hatırlamaktan korktuğum tüm anılarımı çöpe attım var mı daha iyisi.

Peki, başka bir ekleyeceğin var mı bay ‘hüzün’? Az sonra yatacağım ben.

Gönül kapısı herkese açılır mı, iki laf eden adam sayılır mı? Bakma insan oğlunun uyruğuna, tanıyamazsın basmadıkça kuyruğuna!

Hayata bir çizgi çektim seni tanıyınca, sensiz hayatı ben yaşamamışım bakınca gözlerine daha iyi anladım, şimdi yoksun yanımda yeniden çizgi çekiyorum sensiz yaşanmamış olan yarınlarıma.

İçimize de atamıyoruz, orası da doldu!

Hak yerini bulur, helal edilmemiş hak zaten haram olur Beddua etmem. İçimden geçen her ah elbet sahibini bulur.

Umutlarımı götürdün kendinle birlikte, yarınlarım silindi söylediğin son sözünle belki pişman olursun dönersin günün birinde, ben olmayacağım bıraktığın yerde.

Hayat yalnızlıksa ve sen yoksan neden yaşayayım ki.

Hayır unutmadım, yokmuşsun gibi davranıyorum.

Kaldırımda oturup düşünmek nedir bilmezdim. Buz soğuğu sokaklarda elde sigara yürümezdim.

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da çıkarıp kenara attın.

Beni iyi ezberle bakarsın ansızın herhangi bir şiirde herhangi bir şarkıda çıkarım karşına.

Nerede sözler, nerede yüreğim. Ben de sevdim, sevmedim bilenim. Ver elini sonsuza, al beni dünyadan. Kalmadı sevenim!

Yağmur yağınca içeri gireceksen gitmem seninle uzak ülkelere.

Ya bir gün karşılaştığımızda düşman gibi değil de pişman gibi bakarsak? Hiç düşündün mü?

Her türlü zorluğu aşar kendine şaşırırsın da gün gelir tek bir söz ağır gelir, taşıyamaz dağılırsın.

Kimseden bir şey bekleme, böylece asla hayal kırıklığı yaşamazsın!

Ay değil, mevsim değil, bir ömür geçti sensiz, keşke böyle sevmeseydim ağlıyorum çaresiz.

Özledim gel dese hiç düşünmez giderim dersiniz. Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir ne de siz gidebilirsiniz.

Ağlasam sustuklarım dökülür mü ellerime ellerin gibi?

Aşkın mantığı olmaz. Sakın ha! Dostum içme aşk zehrini su diye aşk pınarından ya Ferhat gibi atlarsın kayalardan ya da Mecnun olur dolaşırsın çöllerde kahrından.

Dünyadaki en üzücü şey; bir zamanlar birbirinin her şeyini bilen iki insanın tamamen yabancıymış gibi davranmasıdır.

Adını kalbime aşkla kazımıştım boş ver aldırma belki bir gün silerim. Güzel bir rüyayı gerçek sanmıştım. Seni sevdiğim için özür dilerim. Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız ve ne kadar gitmek zorunda olsak ta, kalmaktan yanadır sol yanımız.

Kim bilirdi sensizliğime sarılacağımı? Kim derdi sensiz gecelerimde ağlayacağımı? Şimdi sensiz mutluluğa hasretim sensizliğimde acılarıma dost oldum sevgilim.

Bir umuttu yalnızlık bir şeyleri paylaşamamaktı belki, gözler dalıp giderken, yaralı bir serçeye ağlayan bir buluttu belki de belki belkilerle dolu bir hayattı bu.

Hepimiz bağımlıyız kardeş, kimimiz bir maddeye kimimiz bir kahpeye!

Şu sıralar umurumda olmayan tek şey, kendim.

Uslan artık deli gönül, bak gelip geçiyor ömür, uslan artık deli divane gönül.

Oysa ölümü bilmiyorsun. Ölümü bilen yaşama zerre tenezzül etmez. Ölümü bilen hiç gelir mi Rabbini bilmezlikten.

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Hadi yalnızlığını idam et bakalım, son arzusunu yerine getirebilecek misin?

En son ölen umuttur, umudunu kaybetme ve hep gül, üzülmeler senden uzak olsun, yüzünde hep gülücükler olsun.