Laf Sokucu Laflar

Ben güçsüzüm düşerim ağlarım canım acır yaralarım ve kusurlarım var sırf bu yüzden insanım. Sıradanım.

Sen lafı ortaya atarsın, yarası olanlardan ses çıkar.

Sevgimi anlayamadın mı gözlerimdeki yaştan, atalarımız doğru demiş eşek ne anlar hoş laftan.

Tüm düşmanlarıma sesleniyorum alkol gibisiniz, sizinle kafa buluyorum.

Hayatı boyunca oyuncak ayıya sarılıp uyumuş bir kızı büyüdüğünde sevgili seçimi yüzünden eleştiremezsin.

İki dakika insan ol desem zaman tutacak insanlar tanıyorum.

Varlığım parmağına ‘yüzük’ olmadı ya. Yokluğum kulağına ‘küpe’ olsun.

Bazı kadınların şövalye sandıkları adamların, aslında alüminyum folyo ile kaplanmış denyo olduklarını görmeleri baya zaman alıyor.

Gitmeyi tercih edenlerin ardından, el sallayın ki; artık sadece bir ‘el’ olduklarını daha iyi görsünler.

Konuştuğun kadar şerefli olsaydı hislerin; şerefini iki paralık etmezdi seçimlerin.

Demişsin ya onun gibilerini cebimden çıkarırım diye. Dinle. Ben senin gibilerini tespihime dizerim tövbe tövbe diye çekerim.

Parçaları kaybolmuş puzzle gibisiniz. Kiminizin aklı kiminizin ruhu kiminizin kalbi yok.

Bana söz verme, güven ver! Ki söz vermene gerek kalmasın.

Gözümde küçülmüş insanlarla, büyük hesaplarım olmaz.

Gidişine illa bir isim konulacaksa, mal kaybı diyelim.

Yemin ederim senden başkasını sevmem demişti. Neyse arkadaşlar. Sıradaki yemin tükürüp de yalayanlara gelsin.

Bazı insanların resimlerine bakıyorum o kadar güzeller ki hep resimlerde kalsınlar istiyorum. Çünkü karakterler objektife girmiyor.

Bu dünya senden önce de dönüyordu, senden sonrada dönecek. Yani seninle bir şey değişmediği gibi, sensiz de bir şey değişmeyecek.

Attığınız ya da atacaklarınız kazıkları saklıyorum, saklıyorum ki gün gelip bana döndüğünüzde sizi ağırlayacak yerim olsun.

Ben senin ‘mutluluğunu istiyorum’ dedi ve dediğini yaptı, aldı gitti.

Ezan sesini seviyorum. Çalan müzik susuyor, küfür edilmiyor, içki içen bırakıyor. Yani 3 dakika herkes insan oluyor.

Akıllı telefonmuş. Karşı taraf aptal olunca, telefon akıllı olsa bile işe yaramıyor.

Boşuna kimseyi suçlamayın dostlarım. Kullanıcı hatası değil, bazılarının doğuştan defoludur yüreği.

Moralim çok bozuk; şu seni seviyorumlu fıkranı anlat da gülelim birazcık.

Ey sevgili nedir yüzündeki acı yoksa kırılan hayallerim mi battı eline?

Bize yeni düşmanlar lazım. Eskileri hayranımız oldular.

Bir “zam” da şu insanlara gelse kendilerini bu kadar “ucuza” satmasalar.

Tabağına yiyebileceğin kadar yemek, hayatına sevebileceğin kadar insan al. İsrafın lüzumu yok.

Aldırma gidenlere, sevip terk edenlere. Hayat dediğin iki kelime; hoş geldin, güle güle.

Sana değer verip aşkı bulacağıma x’e değer veririm y’yi bulurum daha iyi.

Allah düşmanın bile karakterlisini nasip etsin. Kahpesi hiç çekilmiyor.

Bazı insanlar ayakkabı mağazası gibi, her numara var Allah için.

Seni adam ederdim ama çoktan köpeğim olmuşsun, ne lüzumu var.

Bilirsin ben belâ okuyamam, Allah salânı versin.

Bir kadının gözyaşının akmasına sadece soğan değil, bir ‘hıyar’ da neden olabilir.

Bazı insanları hayata baktığı pencereden, atmalı.

Adam olmak cinsiyet meselesi değil, şahsiyet meselesidir.

Kusura bakmayın, kusurlarınıza bakın.

Sen hayata at gözlükleriyle bakmaya devam edersen, birilerinin çüşşş demesi zoruna gitmesin.

Büyük bir hayal kırıklığı yaşayıp ben artık kimseyi sevemem deme. Unutma ki en güzel çiçekler mezarlıklarda yetişir.

Laf sokma kapak olursun yalvarma köpek olursun delikanlı ol belki yanımda yer bulursun.

Bana kalbimdesin deme sevgili, kalabalık yerlerde sıkıntı basıyor beni.

Bazı insanlar söze gelince edebiyatın turşusunu bile kuruyorlar da icraata gelince turşunun içindeki hıyar kadar olamıyorlar.

Kimileri toprak kadar kıymetli, kimileri bir ot kadar değersiz. Herkes bir şekilde yaşıyor işte. Kimileri şerefli, kimileri şerefsiz.

Adam sorar kaçınız çıplaklığınıza güvenmek yerine karakterinize güvenecek kadar kadınsınız? Kadın cevap verir kaçınız çıplak bedene sahiplenmek yerine, üstünü örtecek kadar adamsınız?

Ne kralına giderim ne alayına! Bir durum varsa kralı da gelir ayağıma alayı da!

Kimi insan girdiğinde odayı aydınlatır kimi de çıktığında. Umutlara kanma umutlar bir gün imkânsızlaşır, hayatı tozpembe yaşıyorum sanma, her renk bir gün siyahlaşır.

Kime kıymet versem hayatımı ‘kıyamete’ çevirmesini iyi biliyor.

Oralarda benden yok bir düşünsen anlarsın. Buralarda senden çok var görsen şaşarsın.